üzerinden bir hafta geçtikten sonra blog yazımı yazmaya kalkınca derste ne yaptığımızı unuttuğumu farkettim.yanlış hatırlamıyorsam (hatırlasam da farketmez zaten) hocamız ders başında bloglarımızda yazdıklarımızdan ve bazılarımızın bloglarının reklamlarını yaparak başlamıştı.bence bu kısım daha uzun olmalı belki arada benim blog yazılarımın da reklamı geçer.şimdi hatırlamaya başladım.ortak yönlerimizin kesişimleri ile ilgili oyunla başlamıştık derse.bu oyun gerçekten kümelerin öğretiminde çok yararlı olabilir.ama benim umrumda olan bu kısmı olmaz hiçbirzaman.insanlar arasındaki iletişimi artırma yanı beni daha çok ilgilendirdi doğrusu.ve samimice yapılan itiraflar ardından gelen kesişimler de komik oldu.bu çok hoşuma gitti.olması gereken de bu.kümeleri öğretmek değil insanca kaynaşmayı sağlamak.bazı kızların neleri sevdiğini de öğrenmiş olduk bu sayede.patates severler , çalışmayı sevenler , fanatik fenerliler ,. ……bunlar hep yararlı bilgilerdi.bundan sonra oynadığımız kağıtlardan duygularımızı ifade etmek için yaptığımız sanatvari çalışmalarımız bana insanların birbirlerini anlamaya ne kadar uzak olduklarını farkettirdi.benim yaptığım çalışmaları anlayan ne bir allahın kulu ne de benim başkalarının çalışmalarını anlayabilcek bir algım olmadığını farkettim.bazılarının kendi çalışmalarını ünlü yapmak için gidip altına boş bir kağıt sıkıştırması ve bunu başarması beni güldürdü.koyunlar hemen gidip altına bişey yazılmış olanın altına birşeyler yazma işini yaptılar.sanat ta böyle bişey işte bazıları bu güzel birşey derler diğerleri de anlamadan onun güzelliğinden bahsedip dururlar.ama bundan sonra kağıtlara yazılmış olanlardan bi hikayecik oluşturma kısmı tam bir bombaydı.gülmekten ölmediğime halen şükrediyorum.çok güzel yazılar vardı.ama en çok kendi yazdığımı beğendiğimi itiraf etmeliyim.arkadaşım benim yazımı okurken kendimle gurur duydum oturduğum yerde.bu ders sayesinde gün geçtikçe üretkenliğimin arttığını hissediyorum.olaylara farklı açılardan bakabilme özelliğimin geliştiğini de…
bu haftalık benden bu kadar haftaya kadar hoşçakalın.
