bu hafta da ders hocamızın artık klasikleşmeye başlayan derse geç kalmasıyla başladı.yoksa başlayamadı mı desem.nasıl öğrencilerin derse geç kalma hakları varsa hocaların da bu hakka sahip olduklarını düşünmüşümdür herzaman.aman hocam birdahaki sefere sınıfı boş bulmayın biraz daha fazla gecikerek.başka bir hocanın dersi olmuş olsaydı 15. dakkada sınıf boşalabilirdi.ne kadar sevildiğinizi veya dersinizin sevildiğini anlayın….hocamızın bloglar hakkındaki tespitlerini dinlediğim kısım dersin en zevkli kısmıydı.dersin ikinci kısmını hava muhalefeti yüzünden yapamadığımızdan olsa gerek…derste oynamış olduğumuz üç aşamalı oyun hakkındaki düşüncelerimi belirterek bu haftaki yazımı nokatlıyacağım.oyunun ilk kısmında kare oluşturup köşelerdekilerin antreman hareketlerini taklit ederken köşedekilerden biri olmadığım için olsa gerek öncelikle kendimi koyun gibi hissettim.birileri beni güdüyordu.en sevmediğim şeydir.zaten ortadaki kalabalıktan biri olunca hareketleri yapıp yapmadığımızın bir önemi de yok gibiydi benim için..neyse ikinci kısımda üçgen oluşturma kısmı tam bir fiyaskoydu.daha ortaya çıkıp birşeyler yapmaya başlıyorduk ki birdenbire bitiverdi.zaten üç kişi olunca pek işlevselliği de yoktu.etrafta yapılan birkaç değişik hareketi izledim yetti bana..en son kısımda oluşturduğumuz karede birinin öne çıkıp ta diğerlerini güdmesi olayı ne kadar cesur insanların toplanmış olduğu bir sınıf olduğumuzu gözler önüne serdi..herkes güdülmeye alışkındı ve bu rezil olmayı önlüyordu.sorumluluktan kaçmak herzaman için sorumluluk almaktan kolaydır zaten..en yaratıcı hareketlerin de bu son kısımda gelmiş olması beni şaşırtmadı doğrusu..çünkü isteyerek ve birşeyler tasarlayarak ortaya atlıyordu cengaverler…
neyse bu haftalık ta bu kadar…
